| تبليغات | X |
|
شاعر نی ام و شعر ندانم که چه باشد ××× من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم
|
برق از پولک ما رفت که رفت...>>
به درک از تو به ما نیم نگاهی ننشست
به درک
به درک روز سر آمد
به درک بازشب آمد
به درک اشک ُ غم آمد
به درک چشم سیاهی به سر آمد...
به درک
به درک عشق بمرد
به درک مرد بمرد
به درک نور فسرد
به درک نوگل امید بمرد
به درک آه دلم راه به جایی نسپرد
به درک روح تو در من بفسرد
به درک مرگ گلویم بفشرد
به درک نفس برایم سخن از غیر تو گفت
به درک سلسله دین بگسست...
به درک
به درک گمشده ای نور ندید...!
به درک بره مسکین مرا گرگ درید
به درک گوش من این نکته شنید :
که تو را ای همه خوبی دگر آن خوب ندید....
به درک
به درک هیچکسی قصه قلبم نشنفت
به درک نور تو در جان و دل من بفسرد
به درک شعر سرآمد
به درک ذوق سر امد
به درک این قلم من بشکست
به درک روی تو برگشت
به درک گر تو نبودی
به درک گر به بر من نغنودی
.
به درک خشک شد ان چشمه امید
به درک سایه فکند کرکس تردید
به درک
به درک گر تو نبودی....
که نبودی هرگز
نشنودی هرگز
ومرا یار نبودی هرگز
سخنم را شنوا ؟
نیز نبودی هرگز
سخن از این به درکها بشنو :
- به درک من شب تاری ز برت رفتم و دیگر
ندانم دگر این گفته به گوش تو که خواند ....
که مرا گور سیاهی به بر خویش گرفتست به جایت
................و ندانم
با امید به دلی صاف . . . . . . .